Dolfijnenmeditatie met ManoLita
Over je stem laten horen, weer durven spelen en thuiskomen bij jezelf.

Gisterenavond ontmoette ik ManoLita online. Ze begeleidde me in een korte dolfijnenmeditatie. Toen bleek dat ik de enige deelnemer was, vond ik dat eerst jammer. Achteraf voelde het als een geschenk. We hadden alle tijd om te praten, en hoe langer ik naar haar luisterde, hoe meer ik van mijn eigen verhaal in het hare herkende.
De kracht van haar stem
ManoLita vertelde hoe spannend het voor haar is geweest om zichtbaar te worden. Ze kreeg kritiek op haar stem en leert die nu steeds meer kennen als een van haar grootste krachten. Ik hoorde dat zelf toen ze me begeleidde. Haar stem hielp me om rustig te worden en mijn aandacht naar binnen te brengen.
Ik herken die spanning. Ik wil graag delen wat me raakt en vraag me tegelijk soms af hoe het zal overkomen. Daarom vond ik het zo mooi om te horen hoe ManoLita haar stem nu steeds meer durft te gebruiken.
Toen de dolfijnen kwamen
Dolfijnen hebben voor mij altijd iets magisch gehad. Voor mij is het nog een droom om ze in het echt te ontmoeten. ManoLita mocht die droom al beleven in Egypte.
Ze vertelde dat ze daar zó graag dolfijnen wilde zien. In het begin kwamen ze niet. Pas toen ze haar verwachting losliet en zich ontspande, kwamen de dolfijnen dichterbij.
Dat moment liet haar ook anders kijken naar hoe ze verbinding zoekt met mensen. Ze hoeft niet zo hard te werken om gelijkgestemden te vinden. Ze mag gewoon zichzelf zijn.
Die gedachte bleef bij mij hangen. Hoe vaak ben ik al bezig met hoe iets moet verlopen, terwijl ik nog nauwelijks heb gevoeld wat er op dat moment gebeurt?
Het rode hart en de kleine dolfijn
Tijdens de meditatie voelde ik mijn hart opengaan. Ik zag ook heel duidelijk een rood hart voor me. Daarna kwam er een boodschap bij me op: Je mag je kwaadheid omzetten in licht. Ook daarvoor ben je hier.
Die woorden raakten me. Ik voelde dat mijn kwaadheid er mocht zijn en dat ik zelf kon kiezen wat ik ermee doe. Daarna zag ik paars licht dat me verder naar de dolfijnen leidde. Eén kleine dolfijn was aan het spelen. Door naar die speelsheid te kijken, voelde ik iets heel eenvoudigs: ik mag ook spelen. Ik mag weer even kinds zijn. En ik ben niet alleen.
Steeds meer thuiskomen hier
Net als ManoLita heb ik soms het gevoel dat ik hier op aarde niet helemaal thuishoor. Mijn verbondenheid met de kosmos voelt sterk. Tegelijk leer ik dag na dag meer genieten van wat ik hier beleef. Van het werk dat ik doe. Van een gesprek waarin iemand woorden geeft aan iets wat ik zelf ook voel. Van zo’n onverwachte avond die begint met een scherm en eindigt met een klein, spelend dolfijntje in mijn gedachten.
Dankzij Reiki kan ik mijn innerlijke stem beter horen. In die stilte voel ik ook helderder waar mijn hart naar verlangt. Gisteren was dat eigenlijk heel eenvoudig: wat vaker spelen, mijn stem laten horen en genieten van het contact dat onderweg ontstaat.
Dankjewel, ManoLita, voor die avond en voor het delen van jouw verhaal. 💜




Opmerkingen