Charlotte in Neverland – Deel 1.
Hoe ik anderen leerde lezen en mezelf uit het oog verloor
Misschien herken je jezelf wel in mijn verhaal. Ik heb een moeilijk pad bewandeld, met omwegen die me uiteindelijk naar de mooiste wegen leidden. Of eerder gezegd … naar Het Mooiste Licht. ;-)
Een baby die alles zag
‘Jij wou hier precies al niet zijn,’ vertelde mama me eens. Als baby wou ik blijkbaar niet eten. Wat ging er toen in dat kleine hoofd van mij om? Wist ik soms al wat me te wachten stond? Mijn eerste recensie over het leven op aarde was in elk geval weinig enthousiast.
Mama vertelde ook dat ik alles volgde met mijn ogen. Was dat mijn hoogsensitiviteit? Was het mijn nieuwsgierigheid die keek, waren het mijn sterke zintuigen die spraken?
Eten vond ik nog lang spannend. Mensen vond ik maar een beetje raar. En spreken deed ik zelden. Ik zei liever iets met een gebaar. Zo had ik mijn eigen taal ontwikkeld. Een paar nieuwsgierige zielen namen de tijd om die te leren verstaan.
En dan was er de zee. Als ik ernaar keek, dacht ik soms: o jee, niet dit weer. Alsof ik hier al eens was geweest. Soms voelde ik me een oude ziel, vol verdriet, vol weten. Alleen was ik ergens onderweg mezelf vergeten.
Een alien, een heks of gewoon Charlotte?
Wie ben ik? Waarom voel ik me zo anders?
Over op wie ik leek, had iedereen wel een theorie. Ik kon volgens sommigen voor van alles doorgaan. Een alien misschien? Een heks? Als ik zelf mocht kiezen, ging ik voor Wednesday Addams. Met Lilith in Schorpioen in mijn achtste huis had ik voor die blik alvast een astrologisch excuus. ;-)
Als ik mijn mond opendeed, was er altijd wel iemand die iets zei wat pijn deed. Ik zag weinig van mezelf terug in de mensen om me heen. Dus leerde ik me aanpassen. Ik keek, ik luisterde en zonder dat ik het doorhad, was ik mensen aan het bestuderen. Ik leerde hen lezen op de momenten dat ik zelf liever zweeg.
Het liedje dat ineens hardop klonk
Ik had eens een liedje in mijn hoofd. Kort daarna begon iemand anders precies datzelfde liedje te zingen.
Hè? Dat zat daarnet nog in míjn hoofd.
Begon daar mijn gave? Was het toeval? Of had ik iets opgepikt zonder het zelf te merken? Ik weet het nog altijd niet. De film Lucy doet me daar soms aan denken. Hoeveel zou er in ons hoofd gebeuren waar we zelf amper iets van merken?
Zoals je leest, stel ik graag alles in vraag. In mijn Human Design heb ik poort 64, 61 en 63 alle drie op een rij. Ik zie ze graag als de drie die in mijn hoofd nog een vergadering beleggen nét wanneer ik wil gaan slapen.
Dacht ik te veel? Daar moest ik toch even over nadenken. ;-)
Charlot-Te
Bij mij was er altijd wel iets te. Te lelijk, te mooi. Te stil, te luid. Te speciaal, te gewoon. Te klein, te dik, te dun. Te gevoelig. En natuurlijk ook véél te veel verbeelding.
Misschien zat het gewoon in mijn naam. Charlot-Te. Mama had het kunnen weten. ;-)
Of is het eerder Charlot-Tea? Dan is het hoog tijd voor thee bij de Mad Hatter. Die schenkt me vast nog een kopje in. Met te veel suiker, uiteraard.

Ik kom uit een familie van perfectionisten en ik heb het zelf ook in me. Alleen lukte dat hele perfect zijn me voor geen meter. Tegen de tijd dat ik geleerd had wat luider te praten, was ik voor iemand anders alweer te luid.
Ik dacht na over wat ik gezegd had, hoe ik overkwam en welke fout ik misschien gemaakt had. Zo goed als ik anderen had leren lezen, zo moeilijk vond ik het om naar mezelf te luisteren. Misschien raakt Man in the Mirror van Michael Jackson me daarom zo. Ik had zoveel tijd besteed aan kijken naar anderen. Wie stond er eigenlijk voor mij als ik in de spiegel keek?
Op den duur liet ik dat hele perfect willen zijn maar los. En daar ging ik, net als Alice, pardoes het konijnenhol in.
Charlotte in Neverland
Alice kwam terecht in Wonderland. Ik voelde me eerder Charlotte in Neverland. Het mooie bestond wel. Ik dacht gewoon dat het nooit voor mij was.
En zo viel ik verder, dieper het konijnenhol in. Ik volgde allerlei opleidingen, had verschillende partners en begon aan de ene hobby na de andere. Aan nieuwsgierigheid lag het alvast niet. ;-)
Bij elke nieuwe afslag dacht ik wel eens: misschien is het hier. Misschien vind ik hier mijn draai. En telkens vond ik wel iets dat me deugd deed. Een stukje hier, een stukje daar. Maar nergens voelde ik helemaal: hier hoor ik thuis.
Dus zocht ik verder. Naar mijn plek op de wereld. Naar een thuis waar ik ook met al mijn te’s mocht binnenkomen.
Tot op een dag …




Opmerkingen